අවුරුදු 75කට කලින් වියදම ගැන අහන අයට:

 

අවුරුදු 75කට කලින් 

වියදම ගැන අහන අයට:

➖➖➖➖➖➖➖➖⭕

අවුරුදු 75කට පෙර සාමාන්‍ය වියදම හැදුණෙ මෙහෙමයි: 

🔺 හාල්වලින් 75%ක් විතර ආනයනය කළා. ඉතිරි ටික කුඹුරෙ වගා කරගත්තා. හාල් පොතට කොටසක් නිකම් ලැබුණා. ජෙප්පන්ට ලැබෙනවා වගේ.

🔺 පෝෂණය ගැන ලොකු අදහසක් නැහැ. මොනවා හරි එක්ක කෑවා. දැන් වගේ ආගම් කර තියාගෙන හිටපු නැති නිසා තලගොයින්ව පවා කෑවා. මුහුදුබඩ නම් ඉරිදට මරන ඌරට දවස් ගානක් තිස්සෙ තඩි බෑවා මස් මෙළෙක් වෙන්න.

🔺 අධ්‍යාපනයට ලොකු වියදමක් තිබුණෙ නැහැ. ගැහැනු ළමයින්ව පාසල් යැව්වෙ අඩුවෙන්. අඩු වයසින් බන්දලා දුන්නා. පිරිමි ළමයින්ව වුණත්, උසස් අධ්‍යාපනයට යැවුණෙ බොහොම කලාතුරකින්. ටියුෂන් කියල ජාතියක් අහලවත් තිබුණෙ නැහැ.

🔺 ගෙවල්වල මහ ලොකු දේවල් තිබුණෙ නැහැ. හුඟක් ඒවයෙ වැසිකිලි පවා තිබුණෙ නැහැ. ගෙවල් හදන්න හවුසිං ලෝන් අරගෙන ගෙව්වෙ නැහැ. (ජෙප්පෝ දැන් බුකියෙ රෙණවා වගේ කැළේට ගියේ.) උන්ට අදටත් ටොයිලට් එකක් පෙන්නන්න බෑ. දැක්කොත් කුඩු කරනවා.

🔺 වතුර බිල්, ලයිට් බිල් නැහැ. නිවාසවලින් අති බහුතරයකට විදුලිය නැහැ. 95%ක් විතර ඉව්වෙ දරවලින්,  දුම් කකා. (ආයෙත්  ළඟදිම ඒ වාසනාව උදාවෙනවා ❤️)

🔺 ඇඳුම්වලට ලොකු වියදමක් කළේ නැහැ. (ජෙප්පෝ වගේ) පොඩි ළමයි ඇඳුම් ඇන්දෙ නැති තරම්. පිරිමි ගැහුවෙ අමුඩ. වැඩිම වුණොත් සරං. කලිසං මැහුවෙ ඉංග්‍රීසි කතා කරන්න පුළුවන් අය විතරයි. එහෙම අය හිටියෙ බොහොම පොඩ්ඩයි.

🔺 ටෙලිෆෝන් කියල ජාතියක් ගැන දන්නෙවත් නැහැ. ඩේටාවලට වියදම් වුණෙ නැහැ. ෆේස්බුක් එකේ ඇවිත් කල්ල ලෑ බොල්ල ලෑ කියන කාලයක් නෙමෙයි ඒක. (හැබයි ජෙප්පෝ නම් බෝක්කු උඩයි,කෝපි කඩෙයි මේ වගේම කටින් රට හැදුවා...)

🔺 වැඩිය ගමන් බිමන් ගියෙ නැහැ. ට්‍රිප් ගියෙ කලාතුරකින්. සිරීපාදෙ එහෙම ගියෙ දේපල පවා ලියලා. සීගිරියට ගඩොල් ඇද්දෙත් නෑ.

🔺 හැමෝටම වාහන තිබුණෙ නැහැ. ඒ නිසා පෙට්‍රල්වලට, නඩත්තුවට සල්ලි ගියෙ නැහැ.

🔺 ලෙඩවලට චැනල් කරලා බෙහෙත් ගන්න සිරිතක් තිබුණෙ නැහැ. බොහෝ ලෙඩවලින් මිනිසුන් මැරිලා ගියා.

🔺 දැන් වගේ ලොකුවට ණය වෙලා වෙඩිං, කොටහලු මගුල්, බර්ත්ඩේ පාටි ගත්තෙ නැහැ. ලොකුවට දාන දුන්නෙ ධනවතුන් විතරයි.

🔺 ඒ කාලෙ වැඩිපුර බිව්වෙ රා. ඒ නිසා බොන්න දැන් වගේ විශාල වියදමක් ගියෙ නැහැ. සීල් අරක්කුවලට වුණත් මේ වගේ බදු තිබුණෙ නැහැ. දැන් රා තියෙනවා... බෝතලේ 350/= යි.

තේරුණද? 

දැන් කාලෙ වියදම් ගණනය වෙන්නෙ මේවත් එක්ක. 

▪️ඒකට හේතුව මානව හා සමාජ සංවර්ධනය. 

▪️ඒකත් වුණේ පසුගිය අවුරුදු 75 තුළ තමයි.

▪️නැතිනම්, තාම මළපහ කරන්නෙ තිස් බඹේ. කෙකෙු පණුවො ලේ බීලා බැරි බැරියාව.

▪️77 ජේ ආර්  රට ලෝකෙට විවෘත කරනවා.

▪️ 2010 යුද්ධය දිනපු මරන්න හොයපු මයිනා රට බ්‍රෑන්ඩඩ් කරනවා.

▪️දැන් තඹුත්තේගම පැත්තෙන් ආපු අමු ගං කබරෙක්... පිනට ලැබුන බ්‍රෑන්ඩඩ් ඇදගෙන, පිනට බිස්නස් ක්ලාස් එකේ ලෝකේ වටේ යනවා ඒ යුගය අපිට නැවත උදාකරන්න.

- මූලික සටහන

      - අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ 

- සංස්කරණය 

      - මාතලන් යකා 

.

අරගලයේ සුජිත් නැති කලාව හා සංස්කෘතික පන්ති භේදය

 

අරගලයේ සුජිත් නැති කලාව හා සංස්කෘතික පන්ති භේදය

- අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ, Praja.lk

අරගලයේ ප්‍රමුඛ කලාකරුවා සුජිත් රත්නායක යයි මම සිතුවා. ඒත්, 1 කමෙන්ටුවේ තිබෙන අල් ජසීරා වීඩියෝව බලන්න. අරගලයේ කලාව තුළ සුජිත් රත්නායකගේ හුළඟක්වත් දකින්නට ලැබෙන්නෙ නැහැ. සුජිත් විතරක් නෙමෙයි අජිතුත් නැහැ. අජිත් කුමාරසිරි. තව බොහෝ අයත් මේ රූප අතර නැහැ. ඒ වෙනුවට ඉංග්‍රීසි කතාකරන සංස්කෘතික ප්‍රභූන් තමන් කැමති අන්දමින් අමුද්‍රව්‍ය තෝරාගෙන අරගලයේ ඉතිහාසය ලියන හැටි බලන්න. 

ඔව් ඉතින්, අරගලය කියන්නෙ එක ආඛ්‍යානයක් නෙමෙයි. ඒ නිසා හසිනි හපුතන්ත්‍රිට හෝ සංජන හත්තොටුවට ඒ ගැන ආඛ්‍යානයක් නිර්මාණය කරන්නට නිදහස තිබෙනවා. ඒ ගැන නිර්ප්‍රභූ කොටස්වලට වෙනත් ආඛ්‍යානයක් තිබෙන්නට පුළුවන්. ඒත්, ඔවුන්ට තිබෙන භාෂාමය හැකියාවන්, ආර්ථික හැකියාවන්, සම්බන්ධතා මත පදනම්ව නිර්මාණය කරනු ලබන ආඛ්‍යානය හරහා ඔවුන්ට ඔවුන් අපේක්ෂා කරන ලෝකය දිනාගත හැකිද? 

ඒකට හේතුව ඔවුන් අපේක්ෂා කරන සංස්කෘතික ලෝකයත් අවසානයේදී හසිනිලා, සංජනලා ආධිපත්‍යය දරන ලෝකයම වීමයි. 

මේ දවස්වල මං වෙලාව තියෙන හැටියට ශෙහාන් කරුණාතිලකගේ සෙවන් මූන්ස් ඔෆ් මාලි අල්මේදා කියන බූකර් සම්මාන දිනූ නවකතාව කියවනවා. එය ගැන පූර්ණ අදහසක් ඉදිරිපත් කරන්නට තවම බැරිවුණත්, මට හිතෙන දෙයක් වන්නේ ඒ ලංකාව බටහිරට රිසිපියකට අනුව උයා සරසා ඉදිරිපත් කරනු ලබන දීසියක් බවයි. එහි තිබෙන්නේ ලාංකික රස නොවේ. එහෙත් ලාංකික නම එහි ඇත. හරියට ලංකාවේ විකුණන චයිනීස් කෑම වගේය. ඒ වනාහි ලාංකීය රසයට සැකසූ චීනයකි. ශෙහාන් කරුණාතිලක බටහිරට අවශ්‍ය විදියට උයන්නට දන්නා කෝකියෙකි. හසිනි හා සංජන වැනි අයත් එවැනිය. එහි කිසිදු වරදක් නොමැති බව ද කිව යුතුය. 

කලාවේ අරගලය වැදගත් වෙන්නේ එතැනදීය. කලාවේ අප කරන අරගලය කුමක් විය යුතුද? අප ලාංකීය දූපත් කලාවේ සීමාවන්ගෙන් නික්මිය යුතුය. එහෙත්, අපට ලාංකික කලාවක් ලෙස ලෝකයට ඉදිරිපත් කරන්නට තිබෙන්නේ බටහිර කොන්ඩිමන්ට් දමා රස කළ ලාංකික අමුද්‍රව්‍ය පමණද? අපට අපේම මිරිස්, තුනපහ, ගොරක, සුදුළූනු, රම්පෙ, කරපිංචාවලින් පිස ලෝකයට අපේ දීසියක් පිරිනමන්නට බැරිද? අප එය කළ යුත්තේ බටහිර හයිය තියෙන සංස්කෘතික ප්‍රභූන් අපට නිර්දේශ කරන ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික සීමා තුළ රැඳෙමින් විතරද? 

මා සිටින්නේ අරගලයකය. මගේ කලාවේ අරගලය තුළ මා මුලින්ම උත්සාහ කරන්නේ කලාවේ ඊනියා ප්‍රභූන්ගේ ආර්ථික ආධිපත්‍යයෙන් ස්වායක්ත වීමටය. එය දුෂ්කර අරගලයකි. ඔබ පරාජය වීමට තිබෙන අවස්ථාව ජයගැනීමට තිබෙන අවස්ථාවට වඩා වැඩිය. එහෙත්, ඔබේ ස්වෛරීත්වය තුළින් මිස ඔබට ඔබ සැබැවින් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නට බැරිය. ඔබ යම් ආකෘතික හරඹයක් කර අලෙවි කළ හැකි නිෂ්පාදනයක් සිදුකරනු ඇත. එහි කිසිදු වරදක් නැති බව ද කිව යුතුය. ශෙහාන් කරුණාතිලක කර තිබෙන්නේ එය යයි මට සිතේ. එහෙත්, බූකර් සම්මානය දිනාගෙන ජාත්‍යන්තර ලේඛකයකු වන්නට පෙර චයිනමන් තුළින් ඔහු විෂධ කළ සැබෑ තමා ඔහුට අහිමි වී ඇතැයි මට සිතේ. මෙය කලිනරි ආටිස්ට් කෙනෙකු හා කෝකියකු අතර තිබෙන වෙනස වැනිය. චයිනමන්හි සිටියේ කලිනරි ආටිස්ට් කෙනෙකි. 

කලාවේ මගේ අරගලය තුළ මා මුලින්ම කරනුයේ මා කලාකරුවකු නොවන බව  තහවුරු කරගැනීමේ අන්ලර්න් කිරීම හෙවත් ඉගෙනුම් හරණයයි. කලින් මහත් ආශාවෙන් ගොඩනගාගත් අනන්‍යතාවන් සියල්ල අතහැර දමා පල් මෝඩයකු බවට පත්වීමයි. දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් ද මා කරන්නේ එයයි. මට ගැලපෙන ඇඳුම මගේ අතින්ම සැලසුම් කරගැනීමට මම කැමැත්තෙමි. කලාවට උපකාර කරන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, ප්‍රකාශන ආයතන ටේලර්ලාට ඕනෑ විදියට මා වෙනස්කර නොගෙන සිටින ශක්තිය ගොඩනගාගැනීමට මම උත්සාහ කරමි. 

ඊට පෙර මා මගේ නිරුවත ගවේශනය කළ යුතු යයි සිතමි. මගේ උදරය විශාලය. එහෙත්, මට තවමත් දණහිස නොනමා බිමට නැමී අල්ල පවා බිම ගෑවිය හැකිය. බටහිර ශාරීරික කලාවේ නිර්ණායක අනුව මම බඩ මහත කළු, කැත, කොණ්ඩා රැවුල් සුදු වුණ, නාකි, රෝගී මිනිසෙක්මි. මා දැන් සික්ස් පැක් බොඩිය ඇති, ළා පැහැති සමක් ඇති, කොණ්ඩා රැවුල් කළු මිනිසෙකු විය යුතුද? 

සමාජ මාධ්‍යවල බොහෝ අය කරන අන්දමින් මා ද ඇප්වලින් පිරිපහදු කරගෙන මගේ රූපය සමාජ මාධ්‍යවලින් ඉදිරිපත් කළ යුතුද? මම එසේ නොකරමි. මට ඔබ රැවටීම පහසුය. එහෙත්, රැවටීම උස්මුරුත්තා වන තත්වයකි. අවසානයේ මා ද රැවටීම සාමාන්‍ය උරුමයයි. මම අරගලකරුවෙක්මි. මා උත්සාහ කරන්නේ කැත හා ලස්සන ගැන දැක්ම වෙනස් කරන්නටය. මගේ කලාව නැවත ආරම්භ කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ එතැනිනි. මට එය නොහැකි වනු ඇත. එහෙත්, මා කලාවේ මගේ අරගලය තුළ සිටිමි. ඒ බව මේ ලිපියෙන් ඔබට කීවෙමි. 

අරගලයට ආපසු ආවොත්, මට කියන්නට තිබෙන්නේ ඊනියා අරගලය තුළ කලාවේ අරගලය වෙනුවට නැවත වටයකින් පැරණි ආධිපත්‍යයන් නැවත තහවුරු වී තිබෙන බවයි. 'අරගලය' තුළ ඇත්තෙන්ම අරගලයක් තිබුණාද? නැතිනම් සිදුවුණේ පැරණි බල සම්බන්ධකම් නැවත ආකෘතිගත වීමද? අරගලය ඇත්තේ 'අරගලයෙන්' පිටත යයි මම 'අරගලය' මැදදීම සිතුවෙමි. මා නිවැරදි යයි මට විශ්වාසය. වර්තමානයේ මා දකින වැදගත්ම දේශපාලනික අභිමතාර්ථය 'අරගල' අනන්‍යතාවෙන් මිදීමය.